Γιατί ρε παιδιά..

Γιατί ρε γαμώτο πάλι..

Επανάσταση είναι να σκοτώνεις έτσι;

Επανάσταση είναι να μην βολεύεσαι, να μην ζεις παρασιτικά εις βάρος άλλων, να κάνεις το δίκαιο αγώνα σου.

Θλίβομαι.. Εγώ κι εσείς θα μπορούσαμε να γίνουμε αυτά τα τρία θύματα. Και άλλα τόσα..

άλλα πόσα;

Είναι ντροπή. Είναι εξευτελισμός. Νιώθω ανήμπορη και τρελαίνομαι.

Δηλαδή ο "επαναστάτης" κατάφερε ζημιά εναντίον της προσωποποίησης του καπιταλισμού, δηλ. της τράπεζας; Αυτό έκανε; Πώς νιώθει άραγε;

Μήπως πρέπει να θεωρούμε πάλι τα ανθρώπινα θύματα παράπλευρες απώλειες;

Η συναυλία χθες ήταν εκπληκτική-όταν άρχισε, βέβαια, με μεγάλη καθυστέρηση.

(Μήπως το να σχολιάζω την καθυστέρηση πρώτα, με κάνει κάπως στριμμένη γιαγιά- κάτσε σπίτι καλύτερα και μην τρέχεις σε συναυλίες- το πολύ πολύ πήγαινε κανα μέγαρο να κάθεσαι κιόλας; Έχει μία βάση αυτό, αλλά πραγματικά δεν ήταν το Terra Vibe να αράξω ξάπλα και να απολαμβάνω τους διερχόμενους, αλλά ένα κλειστό, τίγκα στην κάπνα και έχω κόψει και το τσιγάρο και ήμασταν αγκαλιά με πολλούς τύπους ταυτόχρονα και δεν ήταν ο τύπος μου κανείς τους, οπότε δικαιούμαι να πω και το παραπονάκι μου)

Ο Τιμ είναι μεγάλο νούμερο με την καλή έννοια και εγώ λατρεύω αυτό το συγκρότημα... Μου άρεσε πολύ. Μου άρεσε και ο μέσος όρος ηλικίας που ήταν στα κυβικά μου (30 δηλαδή, μην νομίζετε ότι επειδή είμαι μάνα είμαι και μαθουσάλας, απλά ήμουν προκομμένη (!!!) και έκανα παιδιά νωρίς!), μου άρεσε και ο παραδιπλανός, μου άρεσε και το όλο κλίμα, μου άρεσε γιατί είμαι της συναυλίας εγώ γενικά και κανονικά θα ήμουν γκρούπι αν δεν ήμουν μάνα, και ένα σωρό άλλοι λόγοι...

Το απόλαυσα πραγματικά..

Η ανάρτηση δεν είναι πολύ αναλυτική (μου άρεσε, τι άλλο να πω άλεξ;) αλλά είναι αφιερωμένη στην άλεξ που είναι στην Ολλανδία και μας έχει αφήσει μόνες, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα μας τα πει όταν γυρίσει!!

Σήμερα είμαι πολύ απογοητευμένη.

Με αιτία αλλά και χωρίς αιτία. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο θέμα σοβαρό που με απασχολεί συνεχώς, αλλά το απωθώ γιατί δεν υπάρχει χρησιμότητα στο να το σκέφτομαι. Αυτό δημιουργεί ένα κλίμα αρνητικό, και έτσι μετά τα μικρά ασήμαντα με χαλάνε- χωρίς να έχουν από μόνα τους τη δύναμη να το κάνουν αυτό.

Όταν νιώθω έτσι προσπαθώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Συνήθως κάποιες ιστορίες του παρελθόντος. Για να με βοηθήσει, παίρνω την αγαπημένη μου Μ. τηλέφωνο και αρχίζουμε να θυμόμαστε τραγελαφικά και μη.

Θα σου πω ένα μικρό περιστατικό που πάντα με κάνει να γελάω.

Χειμώνας 1999, Θεσσαλονίκη, πλατεία Ναβαρίνου. Έχω κάνει τρύπα στη μύτη και σέρνω τη Μ. που έχει έρθει να με επισκεφτεί από την Αθήνα να κάνει και αυτή. Φοβάται αλλά την πείθω ότι πραγματικά δεν πονάει καθόλου. Οκ, πάμε. Μπαίνουμε, τα διαδικαστικά κλπ κλπ, ο Σ. βάζει το σκουλαρίκι στο πιστολάκι, η Μ. κάθεται στα δύο μέτρα μακριά από αυτόν. "Από εκεί θα μου ρίξει;", λέει η Μ. έντρομη και εγώ δεν κρατιέμαι από τα γέλια.

Επίσης όταν δεν είμαι και πολύ καλά παίρνω την αδερφή μου και βρωμίζουμε το κάρμα μας θάβοντας πρώην γκόμενους. Ρίχνουμε τόσο γέλιο που αξίζει λίγη μπιχλίτσα στο κάρμα. Εξάλλου σίγουρα θα κάνουμε αργότερα κάποια καλή πράξη για να φρεσκαριστεί λιγάκι- το κάρμα ντε!

Τώρα τελευταία, όταν δεν είμαι και πολύ καλά, διαβάζω κι εσάς. Και δεν σας κρύβω ότι νιώθω πολύ καλύτερα.

Πώς να γράψεις ποίημα στον υπολογιστή, γίνεται;

Αν δεν πιάσεις την πένα σου, το μολύβι σου, να γρατζουνάς το χαρτί και να ακούς τον ήχο του, να μουτζουρώνεσαι με τα μελάνια, να μυρίζεις τα υλικά σου.. γίνεται;

Μπορείς να το μεταφέρεις το ποίημά σου στον υπολογιστή σου μετά, αλλά να το γεννήσεις στο πληκτρολόγιό του είναι ψυχρό κι απάνθρωπο και δεν έχει ίχνος ποίησης μέσα του..

Κάλτα

-Μαμά, θες να πάλουμε μία κάλτα γιούνισεφ;

-Ναι, μωρό μου, τι κάρτα;

-Δεν ξέλω, κάλτα.

-Εντάξει, να πάρουμε, γιατί;

-Γιατί η γιούνισεφ φτιάχνει πολλά σχολεία..

-Θα πάρουμε αγάπη μου μην ανησυχείς..

Δεν προλαβαίνω να γράψω και πολλά.

Όλο τρέχω. Είπα να πάω ένα ταξίδι να ξεκουραστώ λίγο και μόλις γύρισα ήταν άρρωστα και τα δύο. Εχω να ισιώσω το κορμάκι μου για μία ώρα σερί από την παρασκευή (δευτέρα σήμερα).

Είμαστε με τους υγραντήρες στα δωμάτια για να μην ξεραίνεται η ατμόσφαιρα, και κοντεύουμε να κάνουμε τους τοίχους στο ωραίο χρώμα της μούχλας. Πραγματικά νομίζω ότι σε λίγο κάτι θα φυτρώσει εκεί πάνω.

Ξέχασα να πω ότι στο αεροπλάνο της επιστροφής, έχοντας πάρει χειραποσκευή τα παιχνίδια των παιδιών για να μην σπάσουν, μια και γενικά δεν φέρονται στις βαλίτσες με το σεις και με το σας, μας τα άνοιξαν τα τζιμάνια της ασφάλειας για έλεγχο, τους φάνηκε ύποπτο ένα πουλί που το κουρδίζεις και πετάει και ένα πιστόλι που ρουφάει έντομα για να τα βλέπεις στο μεγεθυντικό φακό.

Αν ακούσετε λοιπόν για τους τρομοκράτες με το κουρδιστό πουλί και το πιστόλι που ρούφαγε μύγες- εμείς ήμασταν!

Survivre avec les loups..

Survivre avec les loups..

(Άλλη μία αποτυχημένη ελληνική μετάφραση: παρέα με τους λύκους. Μα παρέα;)

Συγκλονίστηκα. Δύο ώρες η ταινία, μία και μισή εγώ κλάμα γοερό. Η αλήθεια είναι ότι από την ώρα που άρχισα δεν ξανασταμάτησα να κλαίω.

Ακόμα μία φορά ο άνθρωπος αποδεικνύεται το πιο βάναυσο ζώο. Η φύση μέσα στην αγριότητά της είναι πιο φιλική για ένα μικρό κοριτσάκι από την ανθρώπινη κοινωνία.

Γερμανοί στον β΄παγκόσμιο και Εβραίοι. Λύκοι που κατασπαράζουν τα θύματά τους. Οι δεύτεροι έχουν ένα λόγο: να φάνε. Αλλά και ένα μέτρο: μέχρι να χορτάσουν την πείνα τους. Οι πρώτοι δολοφονούν χωρίς λόγο. Και χωρίς μέτρο: μέχρι να εξοντωθούν όλοι.

Είναι απίστευτο. Οι λύκοι αγκάλιασαν τη μικρή μέσα στη διαφορετικότητά της από το γένος τους. Οι Γερμανοί σκότωναν ανηλεώς ακόμα και τα μωρά παιδιά. Η φρίκη σε όλο της το μεγαλείο..

Ένα δραματικά δραματικό δράμα αυτή η ταινία..

Είμαι συγκλονισμένη.

Και πρησμένη από το κλάμα..

Άντε τώρα να επιβιώσεις ανάμεσα στους λύκους.. Και να ξεχωρίσεις ποιοι είναι ποιοι..

Και πόσο τυφλός να είσαι, ακόμα και στρατιώτης εν καιρώ πολέμου, για να εκτελείς παιδιά;

Ας σταματήσω εδώ.