Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009

Πού πάμε όταν πεθαίνουμε?

Πάει πολύς καιρός από τότε που έγραψα τελευταία φορά. Στο μεταξύ έχουν συμβεί τόσα και άλλα τόσα.
Αυτήν την περίοδο με απασχολεί πολύ το ζήτημα του θανάτου. Για την ακρίβεια το έχω συνεχώς μέσα στο μυαλό μου. Δεν το ξεχνώ ποτέ καθ΄όλη τη διάρκεια της ημέρας. Νομίζω ότι με επηρέασε σχετικά η ολική νάρκωση στην καισαρική. Σου βάζουν τη μάσκα στο χειρουργείο και μετά τίποτα. Απίστευτο. Η εμπειρία του να χάνεις τον κόσμο, να σβήνουν όλα έτσι απλά. Ξαφνικά ένα πλαφ και το μηχάνημα κλάταρε. Τίποτα, το απόλυτο μηδέν. Καμία συναίσθηση του εαυτού σου, κάτι ρε παιδί μου, μία ιδέα έστω, τίποτα.
Και ενώ εσύ κοιμόσουν, οι άλλοι ζούσαν τη δική τους εκδοχή. Οι άνθρωποί μου περίμεναν έξω να δουν το μωρό και εμένα. Το μωρό το είδαν αμέσως, εγώ άργησα λόγω κάποιας επιπλοκής. Παρ' όλα αυτά, εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα. Ενδεχομένως η επιπλοκή να με σκότωνε και εγώ απλά να έπαυα να υπάρχω χωρίς τίποτα παραπάνω. Μόνο αυτό.
Αυτό το σβήσιμο είναι που με έχει επηρεάσει ψυχολογικά. Μάλλον γιατί έλπιζα ότι κάτι γίνεται μετά το θάνατο και τώρα φοβάμαι ότι δεν γίνεται απολύτως τίποτα.
Αυτή η σκέψη με βασάνιζε στα 9 μου χρόνια, όταν έχασα έναν αγαπημένο θείο. Ήταν η πρώτη μου επαφή με το θάνατο. Θυμάμαι πως κάθε βράδυ ρωτούσα τη μαμά μου "πού πάμε όταν πεθαίνουμε". Εκείνη μου απαντούσε "μέχρι τότε, θα έχουμε ζήσει πολλά χρόνια, θα έχουμε κάνει αυτό, εκείνο, το παράλλο..." αποφεύγοντας φυσικά την ουσία της ερώτησης. Αυτό δεν έδινε καμία απολύτως παρηγοριά στην παιδική μου ψυχή. Το ερώτημα με ξαγρύπνησε 2 χρόνια τότε και μία μέρα απλώς εξαφανίστηκε. Αυτό περιμένω να γίνει και τώρα. Μόνο να το ξεχάσω γίνεται. Ούτε να το απαντήσω ούτε να προσαρμόσω τη ζωή μου ανάλογα. Είμαι ελαφρώς τρομοκρατημένη πάντως. Γιατί νιώθω ότι στη ζωή μας το μόνο που κάνουμε είναι να αποφεύγουμε τη σκέψη του θανάτου.

5 σχόλια:

Blu3Th1nk3r είπε...

Τι να σου πω! δεν πρεπει να φοβάσαι τον θάνατο πάντως! Σίγουρα είναι ένα αναπόφευκτο κομμάτι στην ζωή του κάθε ανθρώπου! Δεν πρέπει να ζούμε με τον φόβο! Ζήσε την κάθε σαν να είναι η τελευταία σου..Θα πεις καλά τι είπες τώρα φιλοσοφία γνωστή που κανείς δεν κάνει! Αλλά είναι η μόνη αλήθεια! Δεν πρέπει να αφήσουμε την καθε μέρα..ίσως να μην υπάρχει αύριο!

Jerry Jedelou είπε...

όπως διάβασα σήμερα κάπου στην μπλογκόσφαιρα "όταν φοβάσαι δεν είσαι ελεύθερος να κάνεις αυτά που θέλεις, κάνεις αυτά που σου υπαγορεύει ο φόβος σου".

και όπως άκουσα σήμερα σε έναν ιντερνετικό σταθμό, ο έρωτας και ο θάνατος είναι οι δύο σκέψεις που βρίσκονται πάντα πίσω από όλα..

κατά τ' άλλα, σήμερα είμαι σε άλλη φάση ζωής.. ξέρω ότι ο φόβος αυτός θα επανέλθει κάποια άλλη στιγμή, προς το παρόν προσπαθώ να κάνω αυτά που λες και εσύ..

nikos meg είπε...

καποιος που φοβαται το θανατο φοβαται κ την ζωη!

Ζωη Δαγιογλου είπε...

den prepei na fovase ton 8anato an er8ei stin sosti stigmi 8a mou peis pia einai auti pantos den 8a prepei na einai se neari ilikia katw kai ton 80 akomialla kaneis den to kserei auto apla skepsou oti 8a kliseis ta matia sou na koimi8eis kai 8a oneirevese sinexia kapos etsi skeftomai ton 8anato san enan atelioto ipno kai den ton fovame giati an to skeftis kala sou aresei o ipnos fantasouto kapws etsi kai mporei na einai kalitera egw den fovame pia

Ζωη Δαγιογλου είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.